Sama nazwa „whisky” pochodzi od słowa uisge beatha, które wywodzi się z języka galicyjskiego i oznacza „wodę życia”. Czasami dylematem jest sama pisownia słowa whisky. W języku polskim zapisujemy „whisky” natomiast w pisowni irlandzkiej i amerykańskiej nazwa ta funkcjonuje jako „whiskey”.

Ten rodzaj trunku produkowany jest na bazie zacieru zbożowego, który poddawany jest procesowi destylacji, a następnie dojrzewa w specjalnych dębowych beczkach. Najczęściej alkohol ten kojarzony jest ze Szkocją (szkocka whisky) jednak produkowany jest na równie dużą skalę także w Irlandii, stanach zjednoczonych oraz Kanadzie.

Teraz trochę historii. Najprawdopodobniej rodzimym krajem pochodzenia whisky jest Irlandia. Alkohol ten pędzili od dwunastego wieku irlandzcy mnisi pod wspomnianą wcześniej nazwą uisge beatha. Mikstura ta powstawała na skutek destylacji produktów przefermentowanych owoców, a używana wówczas jedynie do celów leczniczych. Działać miał jako środek, który przedłuża życie, a także łagodzi dolegliwości takie jak kolka, paraliż, ospa i wiele innych. Według legend wynalazcą whisky miał być święty Patryk. Od wieku siedemnastego zaczęto używać nazwy uiskie, która w roku 1715 ewoluowała do whiskie. Współcześnie znana nazwa whisky wprowadzona została w roku 1736.

Na przełomie wieku siedemnastego i osiemnastego wprowadził podatek na produkcje whisky. W konsekwencji spowodowało to znaczne zmniejszenie produkcji legalnej, a jednocześnie zwiększyło produkcje nielegalną. Sposoby wytwarzania tego alkoholu, jak i ich składniki przekazywane były z pokolenia na pokolenie, jako tajne receptury. Alkohol z legalnych produkcji przeznaczany był w znacznej mierze na eksport do innych zakątków Anglii. Bardzo ważnym momentem dla rozpowszechnienia popularności whisky był dziewiętnasty wiek, a dokładniej lata osiemdziesiąte, kiedy to plaga nawiedziła winnice we Francji, co spowodowało znaczny spadek produkcji koniaku. To miejsce zastąpiła właśnie whisky, trwale zapełniając je aż do dziś.